Kuşlara Yakın Dururdu Yüreğin

aşk abanıyor üstüme …………………………. ve altından sen çıkıyorsun yine geceden kalma nikotin kokusu üstünde tenin dalgın bir efkarı giydiriyor üşümüşlüğüne ben ninem gününden kalmış bir çatal iğne gibi bavulunun bir köşesinde kıvrılıp duruyorum işte bütün kurşunlar sende soğutur ateşini harman yerinde unutulmuş kalbura çevrilir yüreğim ben eşkıyayım kendime ben kendimde köleyim zaman ağır ağır işliyor içime yokluğunu hangi ölüm uykusunda sabahlardı başın kuşlara yakın dururdu yüreğin aşklara kendini siper ederdin sen şarkılar söylediğinde başlardı yağmurlar ağlamanın ayıp olduğu günlerden yalınayak geçerdi kadınlar insan etiyle besleniyordu yaşamak ölüm sesiyle uyanıyorduk uykulardan herkes kendi silahıyla vururdu yalnızlığını hala kaçak düşler kuruyorsam koynunda bunandır dalıp dalıp göçmelerim balıkçı köylerine gittiğim her yer sana döndürüyordu beni bana denizin yüzüyle gülüyordun her sabah kahvaltıda balın yanına iki de zeytin koyardın gözlerini bana bağışlardın gün boyu votka dudağına dokunur ağrırdı başın daha dün yirmi ikiydin ne çabuk yaşlandın aklımdan çıkmıyor salıncakta düşlerimi uyutuşun bir akdeniz masalında büyürdüm sana sen hep çıplaktın yalancı yüzlerle kendini kandıran yaz akşamı aşkın avlusuna dökülen son yapraktın yorgun bir ipin ucunda sallanmayı göze aldıysa başım sarıl sesime senin için ölmek ödüldür bana kadınım