Ölümden Öte

herkes kendi filmini başa sararak başlar hayata dün seni beklemelerin nöbetini geceye devrettiğimde çekildim kendime aklımdaki binlerce soru imlerinde sallandı başım gölgeni kazıdım kapının yanında durduğun duvardan baktım ellerin ve ayakların orada hatta belinden aşağı dökülen saçların ama yüreğin yoktu ortalıkta dün gece iliklerime kadar üşüdüm sensizlikle o odada içimde bir masal anlatıcısına kafa tutuyor çocuk zincirlerinden başka yiyecek vermiyorlar ya hayat ya ölüm açlık grevinde mahkumlar ve ben neyim varsa çıkarıyorum üstümden kendi tabutumu dişlerken kurtlar yontuyor içimdeki boşluğu gözlerin geçiyor gözlerimin üstünden ellerin kucaklıyor düşteki yokluğu yağmuru dudaklarına hangi bulut kondurur hangi sıyrıkla yırtılır dilinin masalı hayatı baldıran zehriyle uyutan zaman kim yakar kalbinin kısmet kandilini gırtlağına dayanan bıçağın ardındaki el kimindir gölgen ışıkla oynarken kim kanatır belleğini takvimler kime göre yazarlar kıyametleri soyunurken kimsesizliğini bir kadın gücendirir gözlerindeki maziyi bu gece yatıya kalsın sana yoldaş olarak bırakıyorum gençliğimi imlaları bozan bendeki aşkın sahibi kimdir bedenini puta çeviren ressamın elindeki fırça hangi atın yelesidir aşka kırılgan bir mumya soluyor içimde yalnızlığı bize kefen diye giydiren nedir hangi sabır çığlığıyla sevişir söyle seni unutmanın bedeli nedir ölümden öte bir mekan var mıdır yüreğinde yirmi dört şubat iki bin on