Ölümü Toprağa Diktiler

Basıp durma yüreğimin mayınlarına Aşktan başka hangi tohum sürgün ki verir ayrılığa Hasreti isa hep ölüm bu yüzden gülmüyor yüzüm sözün dile vurduğu zamandı çığlıklarına ateşe ederek başladı gün gözlerimin görebildiği her yer kan revandı ölüm ayaklanır içimde kimsesizler mezarlığına yol alır silah sesleriyle uykulardan uyanır gece bedenin bedenimi rehin alır haydi ayır dedi bir ses ayır geceden gündüzü dikeninden gülü ayır dedi çöz içindeki kördüğümü bir çocuk dişledi ananın göğsünü haydi kanatmadan ayır yılanın zehrini dişinden korkar mı insan aynalara bakmaktan ayır aynanın arka yüzünü utanmaktan akrebi yelkovanından ayırınca durdu zaman ölümü toprağa diktiler namusumuza göz kefenimize fiyat biçtiler ayır dediler günahlarından sevabı yalanlardan doğru olanı ayır kırılan kadehteki şarabı üzümden ayır kendi özünden düşü ölümü toprağa diktiler gördün mü geceleri senin toprakta uyuyan bedenin gölgesini saklar sulardan dudaklarının ortasından çıplak bir küfür geçer dalgalar korkularından kıyıya atarlar kendilerini köpükleri kucağına alır birileri öper rengini eskiyen yüreğini yontuyor adam ayırıyor kendini bilinmezlere ayır öksüzlüğümü bırakma ellere gece bulanık bir ay doğar pencereme aklına çelmeler takar bir kadın ölüme eş koştum gözlerini d/üşüyorum bir martının kanadından mezara girer gibi imgelerin üstünü karla örtüyor tanrılar y/azamıyorum ki ay gökyüzünden sarkan bir güldür avuçlarına avuçlarımdan ayırma ellerini nasıl ayırırsın ilk öpüşmelerden gençliğini yaşamdan kavganı nasıl ayırsın bilmem ki sensizliği koydular önüme ölümü toprağa diktiler sen gözyaşlarınla sularsın değil mi ? öldüğüme değil de sensiz kaldığıma yanarım ben artık yüreğinde senle yaşarım zaten yüreklerimiz de öksüz çocukların barınma yurdu değil mi ? Bir annenin mezara düşen gözyaşlarından sızan ağıt yirmi dokuz aralık iki bin dokuz