V E B A L

şiirden başka bütün putları yıktılar Hasreti isa hüznün acıya peşkeş çeker kendini adına bulaşan kan lekesinde yırtılır mintan yolun sonunda günebakan bir adam uçurtmaya dizer balonları içinde uğuldayan bir deniz umuda diker gözlerini bir kadın kement atar boynuna aşk tanrısını kaybetti bekleme duraklarında seviştiğimiz sahilleri yağmalar dalgalar yaranda yeşil bir kanama dudaklarında gülümsemesini yitirmiş bir merhaba yüreğindeki yük at değiştirir karşı kıyıya geçerken birden için boşalır etle kemik ayrılır birbirinden esmer ve çıplaksın koynumdaki mabede saklanıyor sevincin kapıda bir mumya kirletiyor seni kaçacağın yer kalmamış dünya aslında bir yel değirmeni yoruldum günahlarıma bir vebal ödemesinden bir kadının düşürdükçe çocuğunu gözlerim gün boyu yağmur bulutu yürek kuraklığını gizler gölgeden yalnızlık bitmez bir ağrı göz yaşları dinmez bir sunak lirik ve dogmatik imgelerin geç kaldığı kıyıya akar ırmak cehennem soğur içimde taş yerinde çatlatır kendini yapraklar yorgun düşer toprağa şarapla yıkanır ruh sakın izin verme ölümü öpmelerine kirli dudakların haklıydı sırtımdaki kırbaçların izi idam ipsiz bir mahkumdur şimdi karanlık korkuyu körükler bir ışık yığınıdır gözlerin ellerin gerilla savaşı sen olmayınca içimde boşluk oluşuyor uçurumları üstüme itiyor gidişin aynı gözlerle geçiyoruz geceden sabahı sallıyor çocuk bulutlar düşüyor yere ıslanıyor kırmızı yanakları omzunda ağır bir yük sırtında bir askeri parka yaşam özgürlüğe gebe şüpheli bir şahısım tarih kitaplarına göre aşk bir aldanış ay kıvrılır gölge aldanır erken açar akasyalar ölüm her masalda bir kahramandır acılar çekildiğinde derine ne kalır bizden geriye eğreti bir zamanın elleri yataklık eder bize makberi makberi örter üstümüze zemherinin uyuduğu kabuğu çatlatır güz yaşamak ağır bir vebaldi acıyla hangi tanrı s/özledi bizi ölüm mü düğünümüz söyle ey sevgili