Bendeki Sen...

Sen gideli tam tamına 10 ay oldu. Yaşadığını bildiren ne bir haber, Ne bir nefes duyabiliyorum şimdi. Yitirdiğimi bile bile seni arıyorum Sen inadına mutluluğu, ben mutsuzluğu İkamet ettiriyorum yüreğimde. Senden haber alamamak bana acı veriyor Sanada veriyor mu? Keyifle gezdiğini mi söyleyeceksin yoksa? ? Artık sana; Nedir seni düşündüren? diye sormayacağım. İki elin yanağında otururken O güzelim kediyi okşuyormusun Bebeğim diye... Evet sevgili, Sen benden giderken... Kalbimi istila eden çıkmazlarda Şaşkın,dalgın sevdalı yürüdüğüm Sokaklar Yabancı gülümserken alaylı Bendeki sende,susmayı öğrendim … Kaybettiğim benliğim sensiz Kuşatmaya aldı içimdeki depremleri Volkan yangınları biraz daha yakarken Bendeki sende,susmayı öğrendim Ama bilirmisin? Senden kalanları gelincik tarlalarına gömdüm. Papatyalara sakladım masumluğumu. Kara zindan gecelere gömdüm gözlerini Ama, bilirsin sevdam Önce o kır kahvesi bize elveda dedi. Sonra sevdiğimiz kara gül goncaları Bıraktı şiirlerimi... Biliyormusun çocukluğuma ait fotoğraflar bana gülümsemiyorlar hatırla bir avuç sıcak küle nasıl acımasızca attığını nasılda unuttun oysa... Birazcık kalabilseydin yanımda Bir kez sarılabilseydim Bir kez öpebilseydim Belki içimdeki yalnızlıkları Gömerdim sonsuzlara... Evet sevdam. Gözlerim uçurum, saçlarım urgan olmayacak boynuna gül damlası değmeyecek yanaklara Çünkü ben bendeki sende, susmayı öğrendim….