شمارهٔ ۲۸

دلم به دور رخش میل لاله زار ندارد که لاله حسن و دل آویز آن نگار ندارد من از تفرج گلزار و باغ فارغم آری اسیر عشق سر باغ و لاله زار ندارد طراوتی که بناگوش و موی او را هست بنفشه و گل نسرین نوبهار ندارد دلم که بند بلندی و چهر یار بود دگر هوای گل و سرو و جویبار ندارد بجز صبا که رساند پیام من به نگار که جز صبا به سر کوی او گذار ندارد بگوید آن که به قهرش ز پیش خود چه براندی ز عشق روی تو می سوزد و قرار ندارد نه عهد بستی و گفتی به سر بریم وفا را برو که عهد و وفای تو اعتبار ندارد تو بی ثبات که هردم ز عهد خویش نگردی به هیچ قول کست هرگز استوار ندارد چرا به نزد تو زنهار هم چو خاک زمین است مکن مکن که زمین تاب زینهار ندارد دلم به یاد تو صبری همی کند به ضرورت اگر چه طاقت دوری و انتظار ندارد ز قلب ناسره درمانده ام درست بگویم که بی سبیکه لطف تو اعتبار ندارد جنید را نظری کن که رسم پادشه آن است که از گدای در خیل خانه عار ندارد