شمارهٔ ۳۳

به حق آن که ندانم جز آستان تو بابی که در فراق ندارم مجال خوردی و خوابی نیازمندی جانم به خاک بوس جنابت گذشت از آن که محاسب در او رسد به حسابی اگر شکایت هجران هزار سال نویسم هنوز معنی حرفی نگفته ام ز کتابی عجب که چاکر دیرینه را عزیز نکردی به پرسشی و سلامی و نامه ای و خطابی دو صد رساله خونین به آب دیده نوشتم کز آن دیار نیامد بدین غریب جوابی به بوی آن که بیابم نواله ای ز نوالت دلم ز آتش حسرت بسوخت هم چو کبابی زبان خامه به یاد شکسته حال بگردان گرم ز دست برآید بدین وسیله ثوابی مرا خیال تو باشد انیس خاطر محزون چو تشنه ای که دل خویش خوش کند به سرابی زهی سعادت اگر بنده آن مجال بیابد که عرض قصه کند در چنان رفیع جنابی جنید وفق غمش کن خرابه دل غمگین که جای گنج نباشد برون ز کنج خرابی