جنید شیرازی

الهی واقفی بر حال و کارم همی دانی که جز تو کس ندارم الهی خاطرم را جمع گردان که مسکین و پریشان روزگارم…

ای جهان پرتو انوار تو سبحان الله دل و جان مخزن اسرار تو سبحان الله عرش تا فرش به یکتایی ذات تو گواه کوه تا کاه در اقرار تو سبحان الله…

غم ایمان و خوف دینت نیست خبر از کار آن و اینت نیست ای زیان کرده عمر در غم مال هیچ باک از زیان دینت نیست…

هر کس که با بلای خدا صبر کرده است از ساغر صفا می تحقیق خورده است وآن کس که در طریق توکل نداشت پا بی چاره پی به منزل عرفان نبرده است…

بگذشت عمر و توشه ره برنداشتیم واحسرتا که عمر به غفلت گذاشتیم بر باد رفت خرمن عمر ای دریغ و درد حسرت کنون چه سود که تخمی نکاشتیم…

ای لطف بی نهایت تو دست گیر ما انعام توست در دو جهان ناگزیر ما گر واقع است در عمل ما تزلزلی تو واقفی ز نیت و سر ضمیر ما…

ای دل ز خویش بگذر تا وصل یار بینی رخ را به خون فروشی تا آن نگار بینی زین خاک دان فانی دامان خان فروشی زآن پیش تر که از وی در دل غبار بینی…

کدام دست که از حسرت تو بر دل نیست کدام پای که از حسرت تو در گل نیست کدام دل که غمت را به جان نمی طلبد کدام سر که به خاک در تو مایل نیست…

ای مرغ عرشی تا به کی محبوس باشی در قفس شوری درافکن خویش را زاین قید برهان یک نفس دام طمع را پاره کن صیاد را آواره کن زآن پیش خود را چاره کن کآید نگهبانت ز پس…

تا بوی روح پرور او در مشام ماست انفاس نافه ختنی در کلام ماست هر مستیی که در دو جهان می شود پدید چون نیک بنگری ز هوای مدام ماست…

گر من ز سر عشق تو رمزی بیان کنم سیل آب خون ز دیده مردم روان کنم عارف هزار ناله برآرد ز بی خودی گر شمه ای ز شرح جمالت بیان کنم…

هر که بر ملک یقینش گذری افتاده است دو جهان در نظرش مختصری افتاده است همه اسباب جهان در نظر اهل خدای کاه و برگی ست که بر رهگذری افتاده است…

شرمساریم ز عصیان تو یا رب توبه چشم داریم بر احسان تو یا رب توبه از تو فضل و کرم و بنده نوازی و ز ما همه بی باکی و عصیان تو یا رب توبه…

سپاس از خدا دارم الحمدلله که سازد همه کارم الحمدلله سزد خطبه مدح و حمد و ثنایش سر جمله گفتارم الحمدلله…

نعیم جنت اگر بی جمال بی چون است به نزد اهل حقیقت بضاعتی دون است مرا به روضه رضوان فرو نیاید دل که مقصد دل عارف جمال بی چون است…