شمارهٔ ۴

دلم بسوخت ز فکرت دوای دل ز که جویم تنم گداخت در این غصه حال پیش که جویم جهان پر آب حیات است و بی نصیب من از وی دریغ و درد که لب تشنه بر کناره جویم گرم خدای بپرسد که عمر صرف چه کردی کدام عذر بگویم کدام چاره بجویم گذشت روز جوانی و هیچ کار نکردیم که آن وسیلت قربی بود به حضرت اویم کنون که پیر ضعیفم ز خستگی نتوانم که چابکانه چو مردان در این طریق بپویم سبوی عیش حیاتم زیاده بود لبالب به سنگ معصیت آوخ شکسته گشت سبویم هزار رنگ برآمیختم به حیلت و تزویر به خون دل سزد ار چهره را ز رنگ بشویم هوای گلشن تو درگرفت بوی مشامم کجا نسیم سعادت ز باغ قدس ببویم هزار جهد کنم تا ز چاه نفس برآیم ولی اسیر مقید به چاه نفس فرویم به روی سخت ز سوهان مرگ جان نتوان برد که سوده گردم اگر فی المثل چو آهن و رویم جنید ناله و زاری بود طریق تو ناچار که راه و روی ندارم جز آن که گریم و مویم