شمارهٔ ۴۴

ساقیا موسم عیش است بده جام شراب که برافکنده عروس چمن از چهره نقاب دم به دم پیک نفس می رسد از عالم جان که غنیمت شمر ایام گل و عهد شباب خیز با سرو قدی بر لب آبی بنشین که دوان می گذرد عمر گرامی چون آب درده آن جام غم انجام که در ده کس نیست چون در این منزل ویران همه مستیم و خراب اگرم کاسه سر باد برد چون نرگس یک دم از کف نگذارم قدح باده ناب درس دوری که مرا بود به هر شام و سحر درس عشق است کنون ای پسر دور شراب بانگ قامت نکند سود کسی را که مدام کار با قامت شاهد بود و بانگ رباب ای جنید آن همه تحصیل تو بی حاصل بود چه کنم نیست مرا فایده ای سبق کتاب