شمارهٔ ۳۵۰
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست
بر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم تر
مردمک چون لاله داغ گوشه دامان ماست
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرش
قبله ما کعبه ما دین ما ایمان ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş