Adı: Bahtım / Soyadı: Kara

siluetin durdu boğazımda nefesin değildi ansız esen duraklarımın yapraksızlığında hüzün tarlalarında acı başakları coştu isteklerinin gölgesinde boy verdi ölümüm ömrümün değeri yokkirpiklerini kırpışın kadar kederin ipliğini pazara çıkarır seninle bekleşmek olmayacak buluşmanın sere serpe açık saçıklığını ha ha belki kaçıklığını yağmurlarıma bıraktığın bu bozuk sonbahar aha şu kuru bir dal titredi üşümemin koynunda yerli yersiz sanırım yüz buldu yüreğim sırılsıklamlaşmakta havalar soğuksa hemenleşirdik özellikle yatağı istemekte şakalar sığlaşır basitleşirdik sobamız nasıl pezevenk lambamız neçe kaltak ama sanki herşey ölmek içindi kar sarsaklaşır sessizliğini bozardı aptallığımızla kar topu oynardık şehrin kinlenmesi susardı uzaklaşırdık mavi ötesi rüyalarda şerh koyardık şuhsuzluğumuza soğuk solgunluğumuza sokulganlığımız kaypak evlere doluşan dumanların siktiriboktanlığı bizdik kapı önlerindeki ayakkabıların bakımsız pişkinliği bizdik perdelerin sigara dumanlarıyla sararmış kahpeliği bizdik bırakılmış arzular geride kalmış kalitesiz kalp atışları herşey bok edilmiş bir misafirlik ha ha bu şiir de öyle