Ara Sokaklı İkindi

üzerimdeki bahar kırgınlığıyla kanarken hicran damla damla gözlerimde portakal çiçeklerine tutunur iç yaralarım sen bakışlarını paylaş yeter kalbim duracağı yeri bilir ve hiç üzülme... gönül sofrandan sunduğun son gençlik umutların damarlarımda sesinle akar kalbim her attığında içimde kahkahaların yükselir uykularımın arası esirdir gülüşlerine ve sen geceye benzeyen gözlerin yıldızsız kaldığında anlayacaksın karanlığımı ağlayacaksın... toprağıma tutun rüzgarımı dinle kanamadığın sularımda ara iç yangınlarına şefkatimi zamanım senin sonsuzluğum sensin bütün yolların bittiği noktada yorulmaz insan bozkır kokulu bir sevmek ve sevilmek utkusuyla süresiz yeşerir hayat güzelliğine akıl erdiremesem de sensiz yorumlamadım hiç mutluluğun ara sokaklı ikindisini... bundan sonrası diye bir şey yok seni değişik biçimlerde sevmek diye bir şey var... ara sokaklı ikindide bir balkon balkona açılan bir kapı sokakta çocuk sesleri eksik odamda sen eksiksin ağaç hışırtılarına sığınıyorum kim olursa olsun söylenecek ilk söze tavım seni anlatmalıyım... akşamı geçkin bir soğuktayım üstüm başım kirli erken eskidim hastalıklı bir ışıkta oturuyorum evlerin içi damıtılmış usta mutsuzluklarda ara sokaklı ikindiye çok uzağım yaşanamamış sevdalara bir öykü uydurmakla meşgul yalnızlığım adsız adreslere şiir yazmakla ve ara sokaklı ikindiyi herkesler bilsin anlasın diye son nefesimde bile haykıracağım biçilecek ilk kefene razıyım sana anlatmalıyım...