Arka Bahçe

sürgün verdim yarınımıza düne sürgünlüğüme bakmadan gençliğim esir eder gövdemi soluşuna yürüyüşüne ardına dönüp bakmazdı birlikte dinlediğimiz şarkı yazdığımız şiir okuduğumuz kitap eskimiş bir mektubu yeniden okumak gibi değilsin yepyeni senle ateşlere atılma isteğim kömür gözlü uçuk kaçıklığımızı sakın unutma sıkmasın canını nedensizlik şu dünya bu asilik su gibi akışlı mahpus kalır şiirlerimde dizginsiz son kullanma tarihi geçmiş bomboş avlumuzun hazırlan gülüşlerinin gömleğini geçir üzerine ama gözlerinin düğmelerini ilikleme ruhuna dokunacak bir aralık bırak ölüm olmasın arka bahçesi sedasız öykümüzün tortulaşsın öpüşmek isteğimiz yaşlı olgun ihtiyar değsem şiirsel güzelliğine avuçlarımda bir ton vişne çürüğü gitmeler yığını işime gelmez kabullenmek güz güzelliğini kaçamak bakışlarla kirlenmesin anılarımız koynuma alıp uyuduğum bıçaktır yanımda olmayışın bölük pörçük kuş resimleriyle geçmez ki bir ömür...