Beni Unuttuğun Akşam Yağmuru

kanar tortu bütün günlerin eksik kalmışlığıyla dudağımda ve mayıs polenleri doluşur gözlerime yağmursuz toprağısın yalnızlığımın seninle bir yalnızım başka herkesle bir hiç... kendimle soluksuz bir şiir şarkısız ve basit... sabah kırağısı kokuna bulaştı bir kez özgürlüğüm küçülüp inceldikçe ufuktaki siluetin karıncalanıyor kalbim yurdum güç ver bana... eskimiş çimen kokusu gibi acımtrak zaman ölümsüzlüğünü ilan ederken beni unuttuğun akşam yağmuru uzak sesli pencerelerin gizemli telaşlarına bile razı rüyalarım usulca kapatmak için bütün defterlerini can hıraş uykusuzlukların... elele tutuşurken okul çocukları sokağa çıkmaya kıyamıyorum kederimden bir bensizliğine pay ayırdım bir de saçlarının şımarık parlaklığına... hiçbir yansımada bile yokum yanlışlıkla bir kelebek konarsa kollarıma bırakırım izini sürmeyi ayak seslerinin güzelliğine ağaç olurum...