Cemreler Yorulursa

mahkumum sarhoşluğuna gündelik parçalanma kampanalarımın detone kahkahalarımın arkasına sığınan ayyaş mülteciyim deniz içer rüzgar solurum bütün sınırlara inat kallavi toprak doyamaz damarlarımın tadına kanımda yeryüzünün tüm renkleri yokluğundan başka yurt bilmem özlemin harici eşya kanırta kanırta açılacak birgün göğüs kafesimde boşluğun... şubat akşamlarının öksüz ev ışıklarıyla avunduğum bedbaht rastlayışların mecburiyetinde eskidiğim ve bütün köşelerde ortasında kalıyorum suskunluğumun hayırsız bekleyişlerle izliyorum kuşların çocuk yüzlü mevsim ağırlayışlarını... cemreler yorulurlarsa belki giderim ama sanki bu can hıraş telaş bu uğultusu yaşamak adlı çaba sırf seni düşünmem için mevsim huylum iklimine alıştım kıyamam göz kapaklarına hadi uyu senin yerine de beklerim o hiç gelmeyecek olanı...