Dudağımdaki

Dudağımdaki rüzgarı şımarık ve küstah ıslıklı adsız iki yüzdük biçimli iki ses düşlerimle tanış sıcaklığına yoğun hasta cadde ışıklarına çocuk çocukluğumu yalnız bırakma... sensizliğe irkilen yanıylaydı sokak yalnızlığın oruspusal arayışları kusursuz işlerken kapının gıcırtısında ürperir kuyruk acısı edemediğim intiharların kendimi sensizleştiremiyorum ölsem ölüm de senin... kırılır gözlerindeki ayna ruha saçılır sırlı acı körleşir yaradaki ince düş piç bir ayrılık sahibini arar anıdaki anı yabancılaşır şu ana şimdiye getiremediğin bakışında durur sesim geçmiş zamanlı şarkısı solar yağmurun soğur yazıma dudağımdaki son parçan yazım üşür üşümek yazsız kalır kalmak da bana... durağa rastlamamak oyunu değildi bu soluk almadan geceyi bulmak yarışı değildi ama ilk çiçekle sana koşmak olabilirdi ilk aydınlığıyla ömrün her anının ilk gülüşüyle bebeğin sarılmak olabilirdi boynuna hepsindeki hiçbiriyim oysa dudağımdaki son parçanda yiter sonum son sonsuz kalır kalmak da sana...