Döngü

kusurlu bir yazı atlatamadık ve eskiye döndü her şey kırık sandalyede düşlediğimiz deniz pencerenin çürümüş pervazı her gün aynı hayata inen şose ihtiyar sıkıntımızın üstünde eskidi sevda ılımış yaz suları gibi açık turuncunun ortasında lekeli çığlıklara takılı kaldı aklımız deniz hiçbir zaman olmadığı kadar mat yeşildi ve heyecan ve hüzün öldü sanki çöl değildi bu yaşayarak aşamadığımız yaşamaya kararsız bir balçık tarlasıydı çocukluğumuzun ıslak karanlığını yalayan azgın bir yıldırımla çarpan yüreklerimizi göğe benziyordu yanın bütün bir yaz gitgide uzaklığına gömüldüğümü hemen anlamadım bütün huzurların ayrık otuyum şimdi ahmak ıslatan nabızlım kökleri kaldırımlarda kimsesizliğimi unutamadık bir türlü ve nedensiz gibi görünen dünü bırakamayışımı ve hep sessizlikten kopmaya çalıştığımı ölümcül bir gevezelikte ahmak ıslatan nabızlım hiçbir seslenişime sakın kanma sözlerimin kuraklığında yanıtsız kalır hayırsız yağmurların ve eskiye döner her şey kusurlu bir yazdan sonra kopuk düğmeleri ikinci el gömleğin karlı bir kenti bırakmanın kekre acısı elleri tutmayan bir son sızının kefen parası eskir sevda eskir yaz kış üşür dalar gözlerim sadece dalar