Düş Sayımı

yalnız başımaydım bulutları saymayı marifet bildim sensiz beklediğim ilk yağmurda içimde yaktığın yıldız ormanlarını söndürmek istedim binlerce yaktığın bu ben miyim yanmak göğe bakmayı öğrenmektir denizler yetmedi gözyaşlarını saydım düşündüm hangisi benim için daha serin elmacıklarına kadar mıyım dudağındaki mahzun güntülü mü bakışlarına sığmayan sevdadır ağlamak kırmızıydı hayallemek kara kışı saydım ağaçların sakladığı tüm hayallerimi başımı yaslamayı niyetlendiğim bulutları kaç şehir var burnumuzda tüten hangi sokakta ayrılık kırığı hayat karnemizde kirpiklerinde gizlediğin çocukluk biriktirdiğimiz yağmurların ak sarnıcıdır bitirdiğim her şiirdeki yarım kalanımsın gözünün alamadığı yerde benim martılarım ağlar uslanmam nerde güldüğünü saymaktan salkım saçak ellerini sayıveririm her imbatta saçlarımda dolaşan bu ılık aydınlık ellerin midir şairin zorunlu notu: o seni asla hiç bilmeyecek sen onu belki tanımayacaksın ama yaşadığın her yanılgıda yüreğine not düştüğün bulutlar bir imkansızlık gibi büyüyecek kendine masum suçlar bulacaksın