Düşsüz Hercai

bu akşamdı her akşam alaturka ölmüştük yapraklar bizim içindi ağaçlar bizim için koruyorlardı sokakların yoksulluğunu hırsız gürsüz sevmeyi bilmedik hiç öğrenmek de istemedik yenmeyi belki aşk kavuşmakla yenilgiye mahkumdu tartışmasız oyuncak gemiler gibi ufuksuzdur aşk kavuşmakla sınırlı sınırsız ve zamansız birşey yok aslalarımızda bir tek siz vardınız sizle olan ayrılığımız hani o düşüncesizce tek paylaştığımız taş aptallarıyıydık aşkın ne görsek çaldığımız çağ kaçkını düşsüz hercai bak yenilenmedik değil mi diyalektik tarih proleterya biz ancak aşkla varolabiliriz herşeyden geçtik bıraktık ırmakların akışını kendine bir küsmedik çilemize robespier gülüşlü giyotin kaçkını hiçbirşeyimiz yoktu üzülmedik ekmeksiz kalmaktan bile şikayetçi olmadık bir zaman ama bulutlarımız olmazsa ne yaparız dedik neyi paylaşırız nazsız yalansız varsın akmasın gayrı dedik damarımızda sekizinci iklim için bu tutku bu deccal görmek zulmü biz kral deviren soytarı olmadık hiç ama olduk kırık kasnağı bir çocuğun hem de düşüncesizce kaba düşünmeden sevmekti yanağından ısırmak yari iradesizdik zaaflarımızı yenemedik hiç aslalı bir hiç ama hep herde kıvranan arada kalmayı sevmedik bu yüzden ama hep öteki hep üçüncü oldu adımız ilklerdeki sonlardaki ilk gibi duyulmadığınca kime kimseye feryadımız ilk ve son mahkumiyetimiz özgürlüğe olacak son olacak ateşe ve güneşe kör bakmaklığımız