Eksiltilmiş

gözlerin düğmeleri yüreğimin bakışlarınla iliklerim açık yaralarımı sonsuzluk iki tanedir böylece yalnızlık bir... sonsuzluk iki kere kahve rengi sevda bir kere kara yalnızlığı yağmurla sulandırmadan çöllerindeyim çıplak gerçeğin... gece yolculukları gibi huzurlu güz vakitli öyküler kadar ağır kimsesizliğimde senin bile kendinde göremediğindeyim kirlettiğin yalnızlığımda... belki farkında olmadan kaçtın temiz uzaklıklar yaşamak adına ki günbatımlarına iğdiş düşlerinle kendini aramaya korkak anısız bir ömürle... "yorumsuz akşamlar esiri sokaksız ara nağmeleri unutulmuş eski bir ezgi gibi eksiltilmiş ölümü bilmiyor hayatı unutmuş seni unutmak"... yollar üzerine düşündüm hep umut molaları verdim kendime affederek yalanlarını çözemediğim bu kendiyle çelişkili çelişkiden kaçmak için... yolları düşünmek aşmaktan zor seni affetmek sevmekten şimdi son molamı veriyorum seni ilk unuttuğum yerde...