Eksik Yankı

hayata küs bir ağaç gibi vakurca tenha bir çocuksuluğun ardından kaderiydin gülüşlerimin... aramızda ya her şey vardı ya da hiçbir şey yoktu çünkü adsızdık... ay ışığını geçtik bitirdik yıldızları başlayamadık gene de... dünyanın dünü bitmez yüreğin acısı sadece yanımda yürüdüğün anlar acısız bir geleceğin olabileceği geliyor aklıma... her şey bittiğinde sen bitmeyeceksen ölürken hâlâ seni seviyor olacaksam gelmesen de olur umutsuzluklarıma... eksik imgelerle geçecek yankının süresi gözlerim özlemlerimin taşmış sarnıcı ama yıprandırmayacağım hiç seni düşünmeyi... güz bıkkınlıklarıyla güzelleşir ayna kendini anlamaya utanır öykünün düğüm yeri bütün uzaklıklara eşit mesafede... gölgenle sevişti kabuslarım ben oralarda da çelimsizce yoktum yaz pencerelerine yabancı... ipler koptu deniz kıyısıyla aramda sevgimin payıysa büyüktü bu yırtılmada ortaladım sonsuzluğu...