Haramî Bir Maviliğe

hep aynı şarkıyla geçiyorsun izlerinde acılarımın sana dair telaşlarla tüm saatleri doldurdum tüm duraklarında göğümün ilkyaz sanrılarıyla donanıyor göğsüm ağaçlar yeşeriyor sesimde anlatırken sesindeki tüm güzelliklere dair gizi... kimliksiz temmuzlardan kaldım ıssız ve sıkıcı yaz artıklarıyla dolu gözlerim öğlensiz sıcaklardan üzerime yıktığın bu ağıt uykularımı bölüyor öylesine sık yine de sana en çok rüyalarımda ağlıyorum bir de ölümüne çocuk gündüzlerden bile sakladım sensizlikle kavgamı... birlikte uyunulmuş uykulardan ürkek çıkıp unutmasak ellerimizin susmak istemeyişini haramî bir maviliğe neye baksa yutan birlikte uyunulmuş uykulardan birlikte uyanıp düşünsek kaç çocuğun üşüdüğünü düşünülmemekten birlikte uyur muyuz ki bir daha... hep aynı şarkıyı söylüyorum birlikte umutlar tüketen buğusu demde sabah alışkanlıklarına semt semt mutluluk göçünde olmak düşlerine mahalle pazarlarında cepleri maydanoz ve nergis parasıyla bereketli şehir yorgunlarının buruk kış sevinçlerine söylüyorum bıkmadan hep aynı şarkıyı söyleyeceğimi hep...