Hangi Parmağında Uğur Böceğim

unutmuşsun gözlerimin heveskar mütevaziliğini üzülürdün oysa kirpiklerim olmak isterdin ıslanmak için kar yağsa da sarsam derdin tek yurdumdu sıcaklığın beni böyle can hıraş can çekiştirici tekrarlarına düşüren ağlamaklığımın kalp kıran huysuzluğumun tek öznesi olmaktan bıkmadan seni düşünüşlerime isim bulmaktan bıkmadım hiç her düşünüşüm bir şiir oluverir hiç ölmeyen kedisi olur gözü yaşlı çocukların kasnakları hiç kırılmayan düş uçurtmaları camı çizilmeyen bilyeleri hovarda yağmurlara yakalanmayı sevmek gibi sana bakmakla doyardı karnım sen olmasan gözlerim zaafiyet geçirir rüyalarıma zemheriler bile küserdi uykularımın bölünmesiyle baş başa kalırdım hiçbir köşe başında hiçbir bahar gözlerime ilişmezdi saçlarını okşadığım anlarımı kıskanırdı şimdiki anlarım çekilmez çirkin bir cadı olurdu tüm şimdilerim yakanda bıraktığım uğur böceğine ne oldu hangi zamana bırakıp koyup uçurdun isteklerimi ve hangi parmağından havalanan kanat sesleri unutturdu beni sana