İçimdeki Sen Benden Önce

son demi tattığımı sandım sarı bir aralıktı ılık sanki günahsız aşk dolu bir nefesle son sokağın akşamüstünü kapısını araladığım gölgede suretin ve mahzun çocuklar anladım doğulu yaz akşamıydın korktum yerimden kalktım... samimi göçler ırgalar benliğimi el işi tevazularla hazırlanmış sular saçlarındı kabuslarımın tel örgüleri ve özlemlerle hayatı unuttum ansızın ölmekse yaz yeşiline benziyordu şimdi renksiz akşamlarla eğleniyorum ben sende belki de hep... bence aşk diye söze başlamak anlamsızdır kuşanmak gerek tüm tarihleri geçmiş öğlen sonu yorgunluklarıyla ve ben dünyadan önce yaşlanıyorum hayattan tarihten ve zamandan içimdeki sen benden önce yaşlanır diye korkumdan...