İnsomnia

istemeyi unutursa çocuklar özlemem ben de o zaman gölgelerinin ruhumdaki izdüşümlerini bile... hiçbir yangınıma hayrım dokunmadı soğukluğumu körükledim yapmacıklığına bütün bir hayatın sırf kaçtığımı göstermek için geldim yanına o da yalnızlığının... iki kere ikiydi sanki çıkmazlar pembe sıkıntılara alışmaya çalışırken güzel insanlarla yüreğim sen karşımdaki insanlık sen hep kendimden önceki derdim birgün de sen benden önce bak göğün kızıllığına ben kurşun gibi havalarda sana yürümek istiyorum... sen gidince adsız kaldı hayat arsız bulvarlarda heder oldu arayan bakışları heveslerimin ölmeyi öğrenmeye çalıştım aptalca ve yaz burukluğu acısında çalkalanırken ruhum ırmaklarına girmek istedim uykularının... hayatım adsız adım sensiz senim bensiz uykusuz bir ölümdeyim uyandır beni...