İntiharım Aydınlık

İntiharım Aydınlık dallarda çırılçıplak utanç sırılsıklam mevsim aşığı kuşların boyunları bükük imkansızlık öyle tutarsız ki kaybolmak istesem yokluğunu emanet edeceğim hiçbir umut yok... benzi rengarenk akşamüstlerinde üşümeyi unutur gövdemdeki kimsesizlik yorgun kauçuk ağaçlarının altında son bir çay içenedek dönüş yollarımda açmasa da gülüşünün közden nefeslenişi ve engel bildim tüm karanlığı aştım sensiz ölümleri intiharım aydınlık... yanağımda budadığım hüznün gözlerimde kalan kısmısın gidersen körleşir ağladığım her sokak seni her aradığımda küçülür dünya ama evren yok olur çaresizliği sisli sensizliğim kalır gündüzleri çocuk yarınsızlığı seni aramak kalır adım cehennem ateşimi kendim getirdim kendim götüreceğim... intiharım aydınlık çünkü yalnızlık ve aşk doğuştan gelir...