Kaf Dağını Aştık

kaf dağını aştık yürünecek yolumuz kalmadı masallardan devşirdiğimiz üstelik dudaklarınla vurdun beni kanıma karıştı sözlerin öykümüz böylece bitti kısık sesle ölüm bu olsa gerek ada çayı kokulu bir rüyaya yatmaktı oysa sensizlik gününü gün etsin artık ayrılığımız penceremiz güneşe küskün kırsal kokuşlu bir soluş biyografisi kentlerin yanyana tutamadığı iki mevsimsiz sen doğru mevsimi arayan yeryüzünün tek şansı çiçeği mükemmelliğin ben yalanlarıyla kavgalı şebboyların büyük istismarı gece gövdeli gündüz özlemi bakışlı ikimiz de hercümerc ikimizde sabahçı kahvesinde düşmüş birer baş gibi ben seni anlamaya hazır eski anlamsızlık sen yalayıp yutmuş ayrılığı varsın bahçemizde kınından çıkmasın yağmur varsın yaprağına el kalsın adres defterimiz varsın yoklasın gündemimizi işgal etsin ölüm rüzgar kovuğundan çıkmış okşamış ağacın tomurcuğunu varsın ömrümüz yıkansın denizinde yalnızlığın