Kısa Ama Yoğun Anılı

kuşkusuz anne bakışları gibi su içen güvercinlere duyarlıyım yaşamdan çok şey istemeden geçiyorum evlerin arasından küçücük bahçelerde beklentisiz ikindi sohbetleri zaman ne durur ne donar ama sen aşabilirsin süreği önlenemeyen bir kendini hırpalamaktı başkasına verdiğin hafta içlerinin uçuculuğunda düşünmeyi unuttuğun ama kalıcı hayata gizli bir ur gibi yayılan dudaklarımız gün sonlarına kör birbirimize mahkum birbirimizden tecridiz kısa ama yoğun anılı orman gürültülü bir ağırlıkta sır gibi arzularken teninin sorularını yüreğimi horlayan dağdağasıyla kendine düşkün kalabalıklar yapışır yakama o an ve o ana çok benzeyen diğer anlarda...yanıtlarımda kendimi kaybederken tenlerimize güneşin değmesidir şimdi en özgün özgürlük birbirimize öğrettiğimiz