Kötü Alışkanlık

kasırga rüyalarıyla büyüttüğüm şakası bile korkunç olan yağmursuzluksun hiçbir buluşmamda aklımdan ayırmadığım uğrunda aşacak deniz bulamadığımsın balkonlara hapsettiğim son bakışım... bitki çaylarıydı soluğun önceydi hep hiç sonramız olmayacak kadar doğaldık akşam manzaralarına bakar gibi sevişirdik saçların uykularımın sarmaşığı olacaklarda ben uğunmuş hasta çocuklar gibiyken aşkınla ... gündüzler yastığıma hiç gelmeyecek geri dönülmeyecek rüyalardayım ancak böyle kalacağım bu ilk ve sondu bu tek utancımla... yalnızlığa yeni bir yorum getirdim sensizken de seninleyken de yalnızlığımla senin aranda tarafsızım arşınladığım bütün kışlar kendim içindi sen en sıkıcı yazlarda kendine yolcu ve dağlarla çevrili yüzümde bir senin patikan yok ayak basmadığın kasabamda alıştım sensizliğe de...