Mevsimsizliğime Uğrama

büyük ve çıkarsız uzaklıklar biler aşkı sonra keskin kılıcı yüreğimin donuk bakışların ama zamanı yenmişliğimle savurganlığın doğurduğu unutmalarda olmayacağım hiç ayrılık anlarında gerçekten öldüm ölmek nedir bilmiyorum... son durağım dudağındaki duraksızlığımdı aslında aslında akşam alacasının her hangi bir sokağında düşlerden de ötede kaçtığım yokluğunda kaldı çocukluğum delirircesine anımsamaya çalıştığım bir imge taneciğinde şimdi daha iyi anlıyorum kendimi unuttum... sen anılarımı yakıp yıkan kankasıydın kendi yalanlarının bana en uzak yanın kendine en yakın aldanışındı ve hayata hayat sandığın göç mağduru göklerin ıssızlıklarıyla bir aniden susuyorum güz oluyorum birdenbire sesimde filizlenen nafile çabaya yazlarımda saçlarının kıvılcımları kül mevsimsizliğime uğrama...