Ölçü

çocuklu mutluluklardı kumrulu mahalleler ve ilk balkonlarla oynaşan şefkatli dallarıydı ağaçların sessizliği bile içimde seni sen sandığım günlerin... yaz hep gelip geçer denizli günler de öyle bazen de üşümek ister can yakın tatlardan sıkılır insan olur ya kişioğlu an olur da ölmek bile ister özlemekse bitmez bir türlü... ölçüye vurulsa ne çin ne hint denizi ne dehşetengiz karanlığı okyanusun ne güneşe olan bilmem kaç milyon uzak yıl hemen bir önceki an daha uzak gelir bana... aşk ayrılığa gebe ayrılık yalnızlığa yalnızlık başka bir yalnızlığa... ve insan aşkta çocuksa büyür gençse çocukluğunu özler gençliğini arar ilerilerde geç vakitlerinde yalnızlığa tutulur ölüm düşünceleri gitmez başından ama nasıl olur bilmem insan aşkta bir de unutur zamanı... haklısın belki uzak şehirlerden geçmedim senin için uzun acılarla da yıpranmadı yüzüm yemekten içmekten kesilip aç açıkta da kalmadım o kadar haklısın belki birgün hiç göremesem de seni ağlayıp sızlayıp ölmem de belki ama acele düşlerden uyanıp geldim sana...