Onlar Suç Ben Suçlu

oturup şu kısacık ömrüme uzun şiirler yazmalıyım nedenler aramalıyım bitişlerimin şarap çanağına hayat penceremin çerçevesinin şapşallığına avazım çıktığı kadar kaş göz etmeliyim sana benzeyen şüphelilerime onlar suç…ben suçlu… yalancı ışıklara tahammülü yok gözlerimin hiçbir tonsuzlaşmaya eriyip bitmem artık siktirip gitmem…çakalı olmam karşılıksızlığımın zavallı hoşlarını kendine sakla derim çok değerli aysızlık yıldızlarınsa ayaklar altında şuhluğuyla puşt ana caddesinde ayrılıksızlığımızın aykırı nedenlerimin üzerini örtmeyi hiç sevmem bilirsin bu benim doğallığımın en doğal haklı doğal vazgeçilmezliği kirpiklerinle ruhuma sıvışmadan dokunacaksan faullerime ruhsuzluğum olmayı dene ilköğretim çağına hakaret etmeden ellerinle ellerime iş buyurmayacaksan eğer ki…ah aman nalan kılıklım suratıma çarp kapıları bol kapılı köylere taş çıkartırcasına ölmesem de giderim belki sanki yıldızları saymış da bitirmiş gibi… ha ha ha ha a benim koşulsuz inanmak isteğim kullanılmışlığına gözlerinin… sen gözlerini ben harici her şey için kullandın kaskatı olurumlarda uçurumlarımı sallapati sandın ah…poh… yavşak ölüm…hayat karnemde bir ölmek zayıf olacak kınanı hazırladım bileklerimin öz suyundan… şırıldama ya kalbimin hazırlılıklığı hiçbir rastlaşmayla baş edemezsin serçeler de yarışamaz kayboluşuna çamurlu isli puslu bol sulu çamurlu topraklarda çamur banyosu sanmayalım ölümü aşk ıslaklık olsa da sonu varlığın paklanması olmamalı serserice kurutmak gözlerimizin demini çarşafsız yataklarda evet bu bile daha iyi diğerinden sakallarımız en az on günlük eh… napalım hayat bu