Ramak Bir Başkalığına Olmayışımın

ramak kaldı tadına varacağım o sabah ışığına varmaya sen bunu gecenin davetsiz misafirliği sanacaksın bakışlarımın kıskacında başında kavak yelleri esecek ağlayacaksın ama beni anlamayacaksın ertesi gün güneş yeniden doğacak ama ne o gün ne de bir başkası bir daha artık bizim olmayacak kanacaksın bir başkalığına olmayışımın unutacaksın beni unutacaksın damarlarında hatıralarımız akmayacak bakacaksın bana bakmamaya bağlanacaksın üstünde sözlerimin ağırlığı kalmayacak limanlarımızın ağzını bıçak açmadığı kafamı yastığa koyduğumda karşımda hep o aynı rüya tarih diye bir şey yok artık sana son kez baktığıyla kalacak gözlerim penceredeki reyhanı şehirler ellerin sanmayacak bulutlara çocukluk yapmayacaksın bana içinden içinden bağıracaksın balkonda içtenliğimiz olmayacak yanaklarına uzanıp öpüşümü bu son şiirimiz sanacaksın yükseklerde gene kuşlar uçuşacak yağmuru sonsuzluk sanacaksın ama hiçbir yağmur beni sana getirmeyecek kanayacaksın kanayacaksın hiçbir uzun kış avutmaya yetmeyecek unutkanlığını unutmak isteyişini şairliğimi şiir günlerimi hiçbir kar tanesiyle yetinmeyen kirpiklerin yosması olacak dışarıdaki sessizliğin içerdeyse çığlıksızlığımızın gürül gürül gürül senfonisi yokluğum hasta ışıklı kulübesiyse düşlerinin düşlerinin hasta ışıklı kulübesiyse yokluğum dışarıdaki sessizlikle avunacak mı ki kirpiklerin kirpiklerin bensizliğinle avunacak mı dersin avunmayacaksın avunmayacaksın saatler hep sabahın altısında duracak ben yanında olmayacağım