Ruhumun Eldivenleri

ağaçları karlar kapladığı zaman gelirdin üşümek nedir bilmezdik o zamanlar gedik dişli saçların ipek gibiydi yavrucum soğuğa sığınırdık gözlerindi tüm ruhumun eldivenleri en çok da su bardağıyla açık çay içmek sırıtırdı üzerimizde suç işlermiş gibi öpüşürdük unuttun mu şairlerin öpücüğü farklı olur derdin çivit mavi bir özlem gibi yağardı kar kar o anda acılarımı örten sıcacık bir battaniye olurdu acılarım demlenirdi karda yağsın kar hiç durmasın dinmesin suskun serinlik sessizlik ötesi yalnızlık derin dışavurumu iç cehennemlerimin yanmalarımın yıldızları yakmalarımın unutma sensizlikle üşüyorsam usul usul yüreğime yağan karlarda hala ayak izlerin ve gözlerindir tüm ruhumun eldivenleri sana bakmasam üşüyorum çivit mavisi buzul üşüdükçe büyüyorum yalnızlığıma sığmıyor gözyaşlarım çığlar düşürüyorum yüreğimden gözlerime yağsın kar örtsün acılarımın üzerini kar yağar herkes özgürce yaşar acılarını aşk bu şakaya gelmez aşkla oyun oynanmaz o bir üşümektir cinayet itirafıdır tüm yalancı ışıkları öldürmek gibi sığınmak gibi kara karın o çivit mavisi aydınlığına .