Sapak Yolların Oğlu

sapak yolların oğluyum kendini bilmez sabah yağmurlarıyla yıkadım gönül penceremi durulduğum sulardan sor uykusuzluğumu deniz kızı saçlım sınansın sol yanın kangren baharıyla tutkumun taşralı yalnızlığımın üstüne ko gülüşlerini şekerli serçeli nefes alışlı hansız hamamsız tozlu yokluğuyla meşhur istersen göz kırpışlarını ko en içten ateşimle öpmemi bekleyerek ve yollarımızın ilk kavuşma anını bekleyerek öpmemi bekleyerek bulutlu hüzünlerini göz kırpışlarının gürültüsüyle doyur yalnızlığımı sonrasızlığında her soluk alışımın ve ilk ilkyazlarımız olmaya çalışalım tutkulu tozlu caddeler bitirmeden çocukluğumuzu küskünlük yakışmaz seni andığım hiçbir güne ölümler hamak kursa da toprağın acı tortusuna olgun mavisiyle göğe dokunur bakışlarımdaki sesin bilirim ki sen her yerde ve herşeydesin...