Sarardın Dokunsalar Ağlayacaklığımı

yakın uzaklarım vardı seni unutmak gibi sen göçer misin ufkumdan ki saçlarım ağarsın ağaçlar yaprak dökerse bilirim gitmişsin yine yinelemelerimde hep o soluksuz hep o üstün körü o aynı mevsim akşam olur da üşürüz ya ağaçlar korur çocukları öylece seviyorum seni en sade gezmelerden yarasız dönmek gibi... çocuk halin olurdu yanaklaşırdın kirpiklerin vücutlaşırdı sadeleşirdin gözyaşlarının yaşam sebebi gibi tuzlaşırdın puslu değil aşardın zamanı aşardın çocuklaşırdın sarardın dokunsalar ağlayacaklığımı... ihanet ediyorum uyku kaçamaklarıma son sonbahar kadar hesaplı bir güzellikle ölümle ayrılık dağlanmışlığım için sözleniyor aynılaşıyorum tetiğe basıyor kapkara gözlerinin yokluğu aynılaşıyorum gitmekle... gün geldi yaprakların üşüyen o sarı aydınlığı da terk etti düşünmeden yankısızlığa düşen mecburiyetlerimizi ağaçların bize susuşu bol kemanlı bir sustalıydı ince ince doğrayacak yıllarımızı