Sen Sustuğun Zaman

bakışlarını ertele sonrama bana susma zamanlarında kaldım hatmetmederek yeryüzünün tüm hüzünlerini boylu poslu hayallerini sakla bir müddet son sözümü söndürmesin hiçbir ses tut içinin göğünde aramızdaki kırılmayı hiçbir çıtırtı ayrıldığımızı anlamasın gözlerimizi yaşartan o eflatun kamaşmayı yeni kederler keşfetmek için yapılsın tüm yolculuklar ama susmak olsun her buluşun sonu özlemlerimi anlamaya çalış kırmadan kanatlarımı sus açma ağzını dipdiri kalsın umutlarım yetecekse hiçbir masumluğu anma benimle yeni bir günün başlangıcı olsun gidişim susarak konuş unutmadan son sözümü sus susarak konuş susarak susma konuşursan beni öldürürsün yalnızlık ormanıma yangın tuzağı olmasın sesin göğünü yitirmesin çocukluğum sonra ne seni yağmurdan kaçırır el değmemiş cesaretim ne uçurtma düşlerimiz yarışır rüzgarla bırak bana bakmayı kaldım susmanda sessizliğinle konuğumsun bugün konuşursan beni öldürürsün bakışlarını ertele ellerini tutacağım andaki gözlerime gözlerini açma sakın yanaklarından kaçmasın denizlerim özlemini çektiğin kavuşmak zamanlarına kent olsun bulutlara meydan okuyan umudum sussun bir defacık da olsa haylaz mı haylaz dudaklarımız yeni bir sözcük olsun tüm kitaplarda susmak içine kapanıp ağlasın sen sustuğun zaman dursun zaman kaldım sende dondum susmanda demek taş da yumuşar ceylan da dost olurmuş avcıyla ve susarak da bitermiş bir aşk dokunmadan kuşların şiiri terk edişine