Sökün Sonatı

'söz konusu bizim sonumuz' akşam laciverdiyle yıldırımlar sökün eder yanılsamalar kente el gün bilmez korkaklık utandırır epik kıskanışımızı biz ölümü kıskandık aşkımızdan başka bir sonsuzluk olamazdı sureti yavan sabahlaşırdı ihanetin böğrümüzde geceden saplı kalan nefes alışına mil çekilmiştir gündüz gözüyle hayatlaşmanın elimizin tersiyle ittiğimiz ilk ve son çocuğumuz o sarsak çelişki ağacın ayakta alkışlaması ölümü ve ebeveynidir elbette aşk ayrılığın şairse ancak acıdığı için sevişir sonbaharıyla sıkıntılı bir kış evi artık her damla gözyaşı öyle ki sanki hiçbir denizde martı telaşı yok hiçbir adada gemi beklentisi hiçbir gemide 'kara göründü' sevinci kral çıplaksa eğer bitmiştir aşk gündüz düşleri sonbaharsızdır ve yağmur yalnızca kendine yağar sökün eder yanılsamalar kente aşkımızdan başka bir sonsuzluğumuz olamaz bizim