Son Halim Her Halimdir

1. eski kışlardan kalma yoksunluğumdu kent yaban kazlarının son sesleriyle sokağından ayrıldığımız... 2. ve dudaklarımız üşürdü yalnızlıklarımız ikinci el öpüşlerde çok gürültülü susmuşuz dünyaya kör birer pus yorgunuyuz... 3. karnı aç çocuklar gözlerime bakınca ağlıyorum en çok kış grisi akıyor gözlerimden ben üşümeyi yurt edinmişim özgürlük ve eşitlik süt beyaz bir aydınlıkta çalıncaya kadar kapımızı... 4. sorusuz kalınca anlamsızlaşır anlar insan kendine tutkulu gömülür sevisiz kaldırımlarda düşkün gölgeler arttırır yalnızlığın yükünü... 5. son halim her halimdir sen hiç sen olmadığın için ilk kez öleceğim sadece... 6. geceye saklanmıştın karşıladın bilmediğim soğuk bir yağmurla çocuksuluğumun korkulu şaşkınlığını beni görmedin bile... 7. boğuk havalarda ev daha güzel gözümde neyi olursa olsun seviyorum paylaşmayı özellikle en doğal olanını... 8. kimseler yok yolda palamutlar kafa tutmuyorlar karanlığa uzak ışıklar da göz kırpmıyorlar artık hiçbir yalnızlığa ve sesler hayata pay bırakmayacak kadar soğuklar istanbul'da...