Suçumuz Sabit

çağlasız iki yazdık yazsız iki çağla ölümü düşünmeyi paylaşırdık sırt sırta iki yazgı vişne bahçelerinin gürültüsüne muhtaç son tanışmamız ölümle olmalıydı düşünmekten öte anlatmak için sevişmeyi çarşı pazar tek meşguliyetimiz ne zaman yürek saçaklarımıza bir kumru konsa bir tas su olurduk balkonlarımız çamaşır iplerimize asılı güneş sevgimiz kuşlar konsun diyeydi sosyalist ümitlerimize şimdiye anlam veren gelecekle ilgili rüzgarını unutmuş değirmendir düşsüzlük düşten öte ütopyalarımızla sızar kalırdık şarabımızdı uygarlığımızdı pazar gününün şoselerinde ağaçlarla haşır neşirdik sevişli aynı zamanda iç kanamalı yaprakların rengi açılırdı çocuk şenliği gibi silikleşirdik sokakların içine dalan sessizlik gibi korna sesleri insan telaşları güncelleşmek isterdik sakin pazarlı tarih bilincimizi sınardık zamanla zaman sırdaşımız olurdu bunu hepimiz bilirdik zaman da bilirdi çağla yazın yaz çağlanın muradına erene kadar günlüğümüzden yeşil sabun kokulu çamaşırlar eksik olmayacak ilkin kuşlarla başlayacağız niyetimizi çığrışmaya neşeli çocuklar oynayacak evimizde sabır hayatla sınanır düşlerin ötesine geçmeli ki sınırlarımız kalkışmanın ötesindedir kendiliğindeliğe yanıt saatlerimizi pazar günlerini şöhret yapmaya ayarladık suçumuz sabit: ölümle şekerleme uysallığında oynamak