Umutsuz Orkestra

şirrettir sınırlarımız seni benden alan şarkısızlık yapraksız her yanım yanık zaman bulaşığı orkestramız umutsuz dudaklarımız sunaksız sanki hiç açılmayacak güllerimiz doğulu tevekküller içinde erguvanlarımız göz kamaştırıcı kırmızısı var hüznümüzün güneşe yama vurmak olmuş işimiz beceriksiziz ölmekte bile erguvanlarımız bozguna uğramış ordunun son süvarisi dizginsiz takatsiz sevmeye hep gecikmişiz son sabrımızı sınamışız son ayrılıkta geriye dönüp bakmadan ikirciksiz göğümüz alçalmış evimiz bahçesiz hayallerimiz çocuksuz sonumuza susamışız şirrettir kesin sınırlarımız ikindilikte tek çayımız ara zamanlara mağlup olduk ikimiz eflatun bej gri mor kül rengi ama asla al yeşil mavi değil hiçbir rengimiz