Yansız

avuçlarımızda zaman kör kütük sarhoş biz öylesine kopmuşuz zamana acımasak yaşamazdık ve merhamet aşkta yongasıdır ölümün onu sarsar ama ona da acır... yanıbaşımdayken yansızım ölüme de sonunda sesimde yaşayan gizini de alır giderim diyorum güneşle yeşerir ya yolculuk adım adım yiter de adım kalırım adında... yangınım seninle kendini buldu kendim seni bulmakla yandım bulmak seninle kendini yaktı sen kendinle yangınımı buldun bir yangın kaybetti kendini... yarın düne kaldı şimdiden sıkıştık bugüne de şimdiden de bitti ölüm yetmedi öfkemize ya asıl yarın biz olacağız ve artık kesin de kesin... sensizliği içiyorum zamandan her yudumunda ayrı gidişin susamayı unutuyorum nasıl oluyor ki düşünmeye de vaktim olmuyorsa gidişin de bitmiş demektir peki öyleyse şimdi ben kimim gidişin mi... bir son susmakla tamamlayacağım yarını ve dünün tadıyla kalmamak için susacağım yarının dününe de ama dünde de olmayacağım yarında da sustuğum yerde konuşacağım asıl... tarih bu...