Yenik

eşiğindeyim bu son rüzgarın acı ot kokularıyla sessizleşiyor gündüz sana yenilendim hep bu ana kadar ilginç fikirler ürettim anılar ötesi sana değil yeniğim sensizliğe... soğuk ve itici evler küskünüyüm yordamı sokakların ürpertici tınısıyla dolu sokulgan meraklara yaban çürük umutlu saatler sonu belirsiz bir sona yaklaşıyor ben her zamankinden daha çok sensizliğe... tatlı sarhoşluğumun yığınla sebebindesin ayva tüylerinin hatırına koşuyorum ışıklı uçurumlar yılkısı gülüşlerine bu eskiyen zamanın ta kendisi bu yitiklik ve açıkça kayırdığım bu koyu bu ölü sonsuzluk sana değil senden çok sensizliğe... özleminin yokuşunda sarıldığım kitaplarda ala rüyalı bir ozan son şiirini yazıyor ara mevsimli ve benden sana şavkını sevda dolu ama güçsüz yaz ayrılıklarının saman alevli göz kırpışlarındaki ben değilim şiirlerimde dürüstçe bu ölesiye bağırışım sensizlikten...sensizliğe...