Yokluğuna Gazel

kısa ömürlerin sonu gibiyim yarım kalmış öpücükler kadar sorulu... temmuz kentlerini unuttum ve hiçbir yaz yeni değil benim için... çocuktum o zamanlar kavşakları bol şimdi caddeler çok yalnız ama büyümedim... arkadaşlarım olmuştu soğuk yağmurlarda kaldırımlar gözlerini dikene kadar gülüşüme... koyu ıssız akşamlarda ağaçlara acıyorum özellikle yokluğun kök saldıktan sonra iç acıma... sonralı ölümlere alıştım aslında nefesinde asıl sesin susunca çığlığını basacak eşsiz aydınlık... kurallarını zaman çizemez düşlerimin ara sokaksız yersiz yurtsuz bir uçurumdan düşme anındayım daima... okul tatilleri kadar umarsız kapanacaktı gözlerim gülüşlerinin solfeji birleşseydi tınısıyla dudaklarımın... sana sakladığım bir ikindinin huzurunda gideceğim sen gelmeyince tüm vakitler beni terk edecek çünkü...