Zamansız Derviş

sesinle güneşten bir sarmaşık dolaşıyor içimde ılık bu baharla yaşamayı seviyorum çünkü aşığım adımı seslenişine... ve en sevdiğim yaz düşünün ara sokağında bir ikindi kahvesiydi gözlerin demek ikinci bir kırkım yok demek öylesine teksin benim için... ve zamansız bir derviş gibi şükrediyorum tanrıya beni sırf seni sevmeye getirdiği için haricinde her şeyi yalanım olan bu dünyaya... sesinle tanışmadan kıştı biteviye sonralarım bütünlüğü koca ömrümün küçücük yarım anılar kürüyorum şimdi varlığınla gülüşündeki yazla ve eskisi gibi üşümeyi unuttum cadde sokak köşe bucak tir tir yanıyorum... saatleri nasıl şaşırıyorum bir bilsen zamanı seni sevmelerime böldüm sabah bulutları saçın öğlen göğü serin soluğun akşamın ilk alacası göz bebeklerin hep seninle hep sendeydim sana hiç dokunmadan okşadım ruhunu baş köşesiydin her sokağın ve ben hep sana geldim ancak sana gelirim... öncem sonramla bir yok senden başka bir ilkim senden başka bir sonum ve sana başladığım yerdir aynı zamanda hayatın bittiği yer kanayan uzaklığından başka yüz tanımaz karanlık yolum dermanı usanmış yalnızlığımı yüreğime davetsiz misafir ölümlerle avutuyorum...