Zifiri

uykusuz kaldım gece öyle bir fallik ki aklımı başlımdan alıyor karanlığın al benili unutturması çoğulluğu çoğullaşmak en büyük utançtır zifiri bir rezillik mevsimleşmek yalnızlıkla olurdu tay gibi hınçlı amma nazik uçar adımlarla sevişmeye caddelerle sonbaharın imlası bozuk olurdu yağmurlar redakte ederdi ağaçları sonbahar hayatın yanlış yazılmasıydı yarım yamalak bir sarımtraklık bu alaca duygularda sakinleşen titreşen kalplerimizi söküp götüren berraklığı tutuşmakla sabit saf su kime nasıl anlatsam gitarlaşırdım seksi bir bozukluktu yaprakları düşünerek sevmeyi anlatmak taşlara bile kısıntısız üstüne üstlük bir de sakar düşlerimiz düellodayken yalnızlık rollerinin orospulaşmasıyla işte sırıtıyorum kahkahayla kirpiksizleştim adeta bu kavgada bir ben kaçak değilim ellerimin geçmişi tertemiz şarkısızlığı hiç okşamamış samimiyetle gözlerim büyüyerek güldüm hep sonrasızlığa sevmekte kendinden emin olmaktır sonrasızlık kendine güvenmek şarkısızlığı okşamazken sonrasızlık aşktır her yönüyle öncesizliği doğrulayan beni anladığın için teşekkürler sevgili bücürüm tek öz eleştirimizdir intihar derdin ya aynen öyle uçlaşmak hayatın kıyısında biz isim yaparsak ölümle yaparız sadece hıh değil mi kutsal sığınağı sözcüklerimin şairleşmemizin gün günü rapor edilmesi yalnızlaşmaya yazdıkça acıları çoğaltmaktı ve kara tahtasıydı dudak dudağa olmak yazmayı özleyen gözlerimizin