غزل شمارهٔ ۵۶۵ - در مدح شاه‌جهان

به راه او چه در بازیم نه دینی نه دنیایی دلی داریم و اندوهی سری داریم و سودایی زمان راحتم چون خواب پا عمر کمی دارد مگر آسایش خواب اجل محکم کند پایی بنازم چشم داغت را عجب بینایی ای دارد به غیر از سینه پاکان ندیدم خوش کند جایی بیابان را به شهر آوردم از جذب جنون خود ز سیلاب سرشکم خانه ام گردید صحرایی به عشق ار برنمی آیی مکش پروانه سان خود را نداری در جگر آبی به آتش کن مدارایی به یک پیمانه ساقی گفت و گوی عقل کوته کن ترا کز دست می آید به این هنگامه زن پایی به عالم آنچنان با چشم و دل سیری به سر بردم که گر از فاقه می مردم نمی پختم تمنایی کلیم از خامه کار تیشه فرهاد می کردم که بر سر هست چون شاه جهانش کارفرمایی