Andromeda'nın Çığlığı

Ey! Venüsü kıskandıran tanrıça Ey! gönül mabedimde tapındığım kadın Görkemli Vucudun şehveti uyandırır Kaçamak bakışların yangınında Her yangının yalazı vurur yüreklere Ateş çiçeklerinin tohumu serpilir Büyür ve sevdalar yeşerir ölü bedenlerde Bakışlarındaki merhamet nice cana susamış katili dize getirir Dilsizi dillendirir korkağı cesaretlendirir Mağrur güzelliğin burnu kaf dağını gören Soysuzları küçülttükçe küçülttü Tahtların saltanatların ihtişamını bir gecede siliverdi Ah bir bilsen o zavallı milletlerin yazgısını Rüzgarla dans eden o ipeksi saçların Beni İçine çeken dibe vurduğum anafor Kendi içsel dünyamda yok olup gittiğim Tenimde sonsuz ummanın gelgitleri Hırçın dalgaların esiriydi beden,günbegün çığlaşan kin Can çekişiyor hücrelerim bir bağ bozumunun bitiminde Yol alıyor sevdalarım kendi yol ayrımımdan bir başka mevsime Sen Venüsü kıskandıran tanrıça! Sen gönül mabedimde tapındığım kadın! Uzayan gecelerde daha kaç defa dokunursun Bilmem daha kaç defa bu yangının külüne O geceler ki dostumun iç çekişleri kadar hazin ve dipsiz Sahipsiz değildik oysa hiçbirimiz sadece kanatırdı İçimizi yokluğun gel ne bekliyorsun Gel ki soysuzlar şehrinde bir başıma kalmayayım Gel,sessizce aç kapımı uzayan gecelerde öpüşlerini duyayım Korkun ve derin iç çekişlerin nafile Çaresiz boyun büküşün hazin yazgını güçlendirip ölümsüz yaptı Böylece yüzyıllar boyu köleleştin kendi zihnine İçinde düğümlenip kalan Andromeda'nın çığlığı Yüzyıllar ötesinden gelip buluyor seni Kasırgaların ortasında bir liman En çetrefilli mücadelelerini verebilmek yada sığınmak Yürümüyorsa batsın zaten her başlangıcın bir sonu var Bil ki bu güzelliğinin ardından nice güneşler doğacak Ey! Venüsü kıskandıran tanrıça Ey! gönül mabedimde tapındığım kadın Bütün mahlukat dize gelir güzelliğinin kudreti önünde Fakat aciz duruşun yenik düştü bütün zamanlara Sessiz çığlıklarınla ruhun kurtarıcısını beklesin dursun Sen sahte mutlulukların elçisi Altın lahitten çıkıp gelecek Perseus Bronz kollarıyla saracak lavanta kokulu tenini