شمارهٔ ۳۳۱
خ خیالی بخارایی
0
Altın Yaprak
لاله کز گل می برد دل چهره رعنای او
چون کند چون نیست کس را با رخت پروای او
لاف خوبی سرو قدت را رسد زیرا که هست
شیوه رندی قبایی راست بر بالای او
چون کند دل خود فروشی با سر زلفت که نیست
نقد جان را قیمتی در حلقه سودای او
هرکه را در جان ز تاب آتش دل همچو شمع
هست سوزی می توان دانست از سیمای او
تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون او
ز این حسد عمری ست تا من می خورم غمهای او
مطربا چون عود سر تا پای خود در چنگ غم
تا نمی سوزد نمی داند کسی غوغای او
با خیالی کاش از این دلسوزتر بودی غمت
تا نهانی شادمان بودی دل تنهای او
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş